Bütün insanlar yaratılış olarak aynı özellikleri taşırlar. Kimi insan başarı üzerine başarı sağlarken, kimisi ise yalnızca yerinde sayar. Kimi kazanırken, kimisi de kaybeder. Bu başarı ve başarısızlığın bilimsel olarak bir açıklaması olabilir mi? Tabi ki hayır olamaz. Kimse de gelip böyle bir araştırma içerisine giremez...
Çünkü bu olgular var olan özelliklerin kullanılabilmesi ve kullanılamaması ile alakalı bir kuraldır. Nasıl mı diyecek olursanız;
Mesela, insanda (Allah’ın deli ve özürlü olarak yarattığı kullar dışında) beyin, kalp, göz, kulak, burun, v.b gibi özellikler vardır. Bu özelliklerin aynı olması. İnsanların olaylara bakış açılarını benzer kılmıyordur. Hemen hemen her insanın olaylara bakış açısı çok farklıdır...
Yorumlar ve tespitler kişilere göre değişmektedir. Burada var olan özelliklerin tam anlamıyla kullanılıp kullanılmaması ön plana çıkıyor ki buda mantık çerçevesinde bir açıklamadır ve bilimsel bir değeri yoktur...
İnsanların ASİL olanları, kendilerini her alanda yetiştirip fikir üretenler, bilimde ön plana çıkan bilim adamları, tıp dilinde ön planda olan uzman doktorlar, dinini bütün hassasiyetleriyle yaşayan din adamı v.b. anlayacağınız örnekler...örnekler...örnekler...
Peki, bu insanların diğerlerinden farkı ne olabilir?
Sadece var olan akıl, zekâ ve imkânlarını diğer insanlara nazaran daha güzel ve doğru yönde kullandıklarından değil midir?
Bunun yanında birde akıl ve zekâlarını doğru alanda kullanıp sırf imkân yetersizliği ve maddiyattan kaynaklanan bir takım sebeplerden dolayı başarı elde edemeyenler vardır. Bunun açıklaması da nasiptir...
Bütün bunların dışında farklı insan kitleleri de vardır ki düşünürler ama ne düşündüklerini ve ne söylediklerini bilemezler. Yani laf olsun torba dolsun misali… Peki, bu insanların zaafı nedir?
Bu kişi ve kişilerin tek sıkıntıları ise neden onlar orda da ben onların yerinde değilim? Benim onlardan ne farkım var? Benim neyim eksik gibi mantıksızca soru yığınıyla zihinlerini meşgul etmeleridir.
Bu insanların açık tavırları genelde bir başkasının yaptıklarını yermek, onu karalamak, bazen iftira atmak, bazen hakkında yalan beyanda bulunmak, bazen de kendi yapmak isteyip de yapamadığı bir hatayı veya suçu o insana addetmektir... Bunlar ise psikolojik kavramlardır ve gerçekliği birçok psikolog tarafından onaylanmıştır.
Ve insanlara, milletlere, kavimlere, devletlere en büyük zararı da bu ve bunun gibi insan değerleri vermiştir…
Oysa takdir ederek hakkını vermeyi bilip, bak ne kadar güzel şeyler yapıyor, kendince bir araştırma içerisine girmiş Allah onlara yardım etsin ki daha güzel işler başarsınlar diyerek dua edip bu işleri yapmanın ne kadar büyük bir meziyet olduğunu bilseler inanıyorum ki büyük hatalar denizinde boğulmazlar.
Atasözünde denildiği gibi… CAHİLLİĞİNİ BİLMEK CAHİLLİKTEN KURTULMAKTIR… Ama birde hiçbir şey bilmediği halde bilgelik sergilemek yok mu? İşte en büyük tehdit ise onlardır
Saygılarımla,
Tuğba ALTUN
|
|
|
