En Büyük Acısı Dizindeki Yarası
Bir çocuk kadar masum bakabilseydik hayata daha uzun olurdu mutluluklarımız ve sebepsiz mutlu olmanın tadına varırdık belki de..
Bir çocuğunki kadar basit olsa idi isteklerimiz daha kolaylaşırdı herşey ve daha hayat dolu olurdu belki de yaşlanmaya yüz tutmuş kalbimiz..
En büyük derdi oyuna alınmaması ya da Zeynep'in ipinden atlayamaması olan Sevde'den daha masumu var mı acaba şu dünyada?
Ya da Yaser'in attığı gol ile hüzünlenen Hüseyin'inin derdini paylaşır mıydı yufka yüreğimiz?
Biz de onlar kadar masum baksaydık hayata onlar kadar üzer miydi bizi de karabaşın yaralanması ya da tekirin sütsüz kalması?
Şu dünyada çocuklar kadar duyarlısının olmadığını iddia etmekten geri duramıyor şimdi çocukluğa heves etmiş yüreğim..Ve aslında telaştan başka birşey değil bizi engelleyen sebeplerimiz?
Bir ev halkı düşünelim ki televizyonları bozulmuş. Tamirci çağırıyorlar ve tamirci tv yi açtığında içinden avuç avuç ekmek ufakları çıkmakta..Tamirci şaşkın,evin hanımı mahcup.. Çocuğuna soruyor diyor ki :
Yavrum neden attın o ekmek ufaklarını televizyonun içine?
Çocuğun cevabı manidar:
Televizyonda Afrikalı çocuklar gördüm.Onların karnı çok açmış.Onlara verdim annecim ben o ekmekleri..
Şimdi sorgulayalım dünya telaşından önünü dahi göremeyen gözlerimizi ve hissetme güçlüğü çeken yüreğimizi?.. O çocuk kadar duyarlı mıyız?Gördüğümüz andan itibaren iki dakika sürmeyen bir hüzün mü yoksa yüreğimizi kaplayan ve tekrar telaşa daldıran..?
Onların gözüyle bakmak hayata.. Gördüklerimizi onların gözüyle anlamlandırmak..
Şimdi çocuk olsaydınız bir düşünün; en büyük isteğiniz oyunu kazanmak ve en büyük derdiniz oyuna alınmamak olsa idi ya da bilyelerinizi kaybetmek.. Ve tüm harçlığınızı minnoşa süt almak için harcasaydınız.Hiç telaşınız olmasaydı..Akşamın olmamasını sadece oyun bitmesin diye isteseydiniz ve dünyadaki kötülükleri hiç bilmeseydiniz.Hırsızlığı arkadaşımın kalemtraşını izinsiz alırsam bana küser diye tanımlasanız ve kötülüğü arkadaşımın kalbini kırarsam Allah üzülür diye adlandırsanız.. Ne güzel olurdu hayat değil mi hepimiz çocuksu yüreğimizi öldürmeseydik ve hep canlı tutabilseydik?
Ne derdimiz olsa idi ne tasamız.. En büyük derdimiz oyuna alınmamamız ve en büyük acımız dizimizdeki yaramız..
Onlarsız dünya çok sıkıcı olurdu...İçinizdeki çocuk hep mutlu ve canlı kalsın inşallah..
Selam ve Dua ile.. Elif Zaim
